zondag 7 juni 2020

OPSLUITING VAN ONZE OUDEREN IS (NOG) NIET RECHTSGELDIG? door Door Frankema | 6 jun 2020



OPSLUITING VAN ONZE OUDEREN IS (NOG) NIET RECHTSGELDIG?
door Door Frankema | 6 jun 2020

Er zijn vele mensen in Nederland die zich afvragen wat er aan de hand is. Burgers delen hun verhaal, informeren zich en of zoeken uit wat hun rechten zijn. Het zijn gewone, normale, liefdevolle en verstandige burgers. En eindelijk… ze kunnen niet langer worden weggezet als complotdenkers of antivaxxers. Het middel is erger dan de kwaal. Ouderen die ongevraagd door de overheid ‘beschermd worden’ met sociaal isolement, worden niet beschermd. Ze gaan hard achteruit, kwijnen weg en sterven van ellende en eenzaamheid. Wie van u voelt dat we hier niet langer in mee kunnen gaan? Het onderstaande bericht bereikte mij, ik hoop dat het vele mensen mag inspireren.

BEVRIJD UIT LOCKDOWN


Na veel onderzoek en telefoontjes hebben wij onze moeder uit haar LOCKDOWN bevrijd op 27-05-2020. Zij mag weer naar buiten en zonder consequenties weer naar binnen! Hier is mijn verhaal:

Zoals velen met mij, weten wij dat ouderen nog steeds in de lockdown zitten. Zo ook mijn moeder van 83 jaar. In de afgelopen maanden zag ik haar, allebei aan een kant van een raam.

In de laatste 3 weken was er veel verdriet. Zij wilde dit niet laten zien, maar de tranen stonden haar in de ogen. Mijn gevoel van weerstand werd met de dag groter. Hoe kan het nu zijn dat de ouderen nog steeds muurvast zitten? Waarom kunnen ook zij niet even een blokje om, of met gepaste afstand samen op het terras voor het verzorgingshuis zitten? Ook kreeg ik verhalen te horen van andere ouderen die straf kregen en 14 dagen in quarantaine gingen als ze even stiekem door een hoog stalen hek met familie hadden gesproken!

De weerstand werd nog meer gevoed door deze verhalen. Ik dacht, hebben we het hier over mensen? Of over dieren? Vorige week was ik weer bij haar. En ik zag een zielig hoopje mens. Bijna niet meer verstaanbaar door haar zachte stem. Haar huidskleur was wit, en haar ogen stonden droevig. Ik maakte een grapje, maar er kwam geen lach meer. Even was ik stil, om daarna haar te vragen: ‘Mam, als ik jou hieruit kan krijgen, zou je dit dan willen? En zou je dit durven’?

Haar antwoord was volmondig ‘Ja’! Zij vulde dit aan en zei, ‘Liever dood, dan nog langer vast zitten’! ‘Want zo ga ik ook dood’! Het was duidelijk. Dit kon niet langer meer. Ik moest iets doen. Natuurlijk had ik geen idee wat te doen en waar te beginnen. Maar ik had een missie. Ik begon met bellen met het afdelingshoofd. Zij kon niets doen want zij was bang voor haar baan. Ondanks dat ook zij aangaf dat zij het ook allemaal lang vond duren. Ik heb haar een voorstel gedaan. Wat nu als ik 2x per week mijn moeder ophaal en haar veilig met gepaste afstand bij mij in de tuin een kopje koffie laat drinken? Dan breng ik haar voor het avondeten weer terug. En dan weten jullie dat het op een veilige manier gaat.


Zij durfde het niet aan. Maar er was toevallig dezelfde middag nog groepsoverleg met de directeur. Zij zou het voorleggen, want ze vond het voorstel best een goed idee. Later belde zij terug. De directeur wilde er niets van weten en veegde het direct van tafel!

Meer lezen >>>